İç Avlu

Zamanın Bendi 12 Temmuz 2001 Sabahın ilk ışıkları Zeyrek’teki atölyemin yüksek pencerelerinden süzülürken, havada asılı duran o ince toz zerrelerini izleyerek içiyorum ilk kahvemi. 42 yaşındayım; insanın hem geçmişin ağırlığını hem de geleceğin telaşını aynı anda hissettiği o garip, tekinsiz eşikteyim. Hayatım, bu atölyenin rutubet kokan ama bana dünyanın en görkemli kütüphanesi gibi gelen duvarları arasında akıp gidiyor. Fatih’teki bu dükkân benim sığınağım. Raflarda dizili duran onlarca numune; Anadolu’nun kalbinden sökülmüş taş örnekleri, Roma’nın vakur mermer parçaları, Osmanlı’nın yanık tuğlaları... Her biri benim için soluk alıp veren birer organizma. Masamda duran bistürilerim, büyüteçlerim ve farklı sertlikteki fırçalarım ise tek gerçek dostlarım. Bir yüzeyi temizlemek için saatlerce, bazen günlerce uğraşırım. O kalsifiye olmuş sert tabakanın altından yüzlerce yıl önceki ustanın el izi çıktığında, parmaklarım o izle buluştuğu an... İşte o an takvimler susuyor, bulunduğum yılı u...

Bölüm 1: Kitabevim Edinburgh ​Güneş o sabah sadece görünmek için gökyüzündeydi; ısıtmak, ekim tercihleri arasında yer almıyordu. Ayaz paltomun içine nüfuz etmeden aceleyle kitapçı dükkanıma girdim. Soğuktan nasibini alan dükkanımın ısınması için elektrikli ısıtıcıyı açtım. Isıtıcıdan gelen ufak cızırtı, sıcaklık henüz yayılmadan o hissi vermeye yetmişti. Sabahın bu erken saatinde, tabii bu soğukta, caddenin bomboş oluşu olağandı. Kendime hazırladığım kahve ve elime aldığım roman ile cam kenarına geçmek benim için paha biçilmez bir keyifti. ​Tam kahvemden bir yudum alacakken arka raflardan gelen tıkırtı beni sesin geldiği yöne doğru gitmeye itti. Bir kitabın yere düştüğünü fark ettim; eğilip aldığımda ise yüzümde bir gülümseme belirdi. Bu, adıma imzalanan ilk kitaptı: ​ "Isla'ya sevgilerle, Alexander McCall Smith" ​Kitabımın sayfalarını ağır ağır çevirdiğimde on beş yaşına geri döndüğümü hissettim. Onbeş yıl öncesine, o güne.. Bölüm 2: Bir Gezginin Emaneti  Kerem ​Bin...